"มอม"

posted on 27 Nov 2007 17:18 by eeddyblog in DOGS

เรื่อง  "มอม"

แต่งโดยม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช

ตั้งแต่มอมลืมตาขึ้นมองดูโลกในเบื้องแรก โลกนี้มีชายคนหนึ่งและแม่อีกหนึ่ง

มอมเป็นลูกโทนเกิดใต้ถุนบ้านไม้สองชั้นหลังเล็กๆ แถวมักกะสัน

มอมรู้ว่าพ่อของมันเป็นหมาพันธุ์อัลเซเซียนอยู่ตึกใหญ่อยู่ถนนเพชรบุรี

เจ้าของเลี้ยงถนอมหนักหนา แต่แม่ของมันเป็นหมาไทยตลาดประตูน้ำ

ที่มอมปฏิสนธิขึ้นมาได้เพราะอุบัติเหตุ

เจ้าของพ่อของมันเผลอปล่อยให้หลุดออกมาจากบ้านได้ชั่วครู่

ทั้งหมดนี้มอมไม่สนใจ มันรู้แต่ว่าภายในถุนบ้านนั้น

มีแม่อยู่สำหรับดูดนมเวลาหิว ซึ่งมันก็หิวบ่อยๆ

และเอาไว้นอนเบียดให้อุ่นได้เมื่อเวลามันหนาว

พอมอมจำความได้มันก็รู้ว่ามีคนมุด เข้าใต้ถุนบ้านนั้นบ่อยๆ อีกคนหนึ่ง

มันรู้สึกว่ามีคนนั้นมาอุ้มชูลูบคลำมันเล่นเสมอ

มอมมันคันเขี้ยวซึ่งกำลังจะขึ้น

มันก็กัดมือนั้นเล่นบ้างเสียเล่นบ้าง

บางที่เจ้าของมือนั้นก็ยกตัวมันขึ้นใกล้ๆ ติดกับหน้า

มอมมักกระดิกหางดีใจจนตัวสั่น เลียหน้า เลียปาก

คนๆ นั้นก็ไม่ว่า ปล่อยตามใจมัน

มอมมันจำกลิ่นไว้ได้ กำหนดสัญญาไว้ว่าคนๆนั้นเป็นนายของมัน แล้วมันก็รัก

พอมอมมันเริ่มเดินได้ก็คลานจากใต้ถุนออกสู่ลานบ้าน

โลกของมันกว้างขึ้นเล็กน้อยมันรู้ว่านายอยู่บ้านสองชั้นเล็กๆ

ค่อนข้างจะเก่าและไม่ได้ทำสี

นอกจากนายแล้วก็มีคนอื่นอยู่ด้วยอีกสองคน

คนหนึ่งนั้นเป็นผู้หญิง นายบอกมันว่าคนนี้คือนายผู้หญิง

อีกคนหนึ่งเป็นเด็กเล็กๆ เพิ่งสอนเดินนายเรียกว่าหนู

แต่มอมมันพอจะเดาออกว่าเป็นลูกของนาย

เพราะกลิ่นตัวเหมือนกัน พอมอมเริ่มคลานออกจากใต้ถุนที่เคยคลาน

แม่ก็เริ่มห่างไป แต่ก่อนพอมอมรู้สึกหิวนมทีไร

ต้องรู้สึกว่ามีแม่อยู่ใกล้ๆ คอยให้นมทุกครั้ง

แต่เดี่ยวนี้นานๆแม่จึงจะมาหาสักครั้งหนึ่ง

และน้ำนมแม่ก็รู้สึกว่าน้อยและจางไป

แต่มอมมันไม่เดือดร้อนเท่าไรนักระวังหาชามอ่างทะลุ

มาวางไว้ที่นอนชานหลังบ้านระหว่างครัวไฟกับตัวเรือนใบหนึ่ง

เอาข้าวคลุกกับที่นายกินเหลือ ใส่ให้มันกินวันละสามเวลาทุกวัน

เวลาเช้าเวลาเย็นนายให้เอง ส่วนตอนกลางวันนายผู้หญิงเป็นคนให้

มอมมันโตเร็วผิดปกติกว่าหมาธรรมดา เพราะมันเป็นพันธุ์พ่อมากกว่าพันธุ์แม่

ยิ่งโตมันก็ยิ่งกินจุทุกวัน แต่นายกลับดีใจ

คอยให้ข้าวมันกินอิ่มเพิ่มเติมขึ้นเรื่อยๆ

ยิ่งกว่านั้นเวลานายผู้หญิงเป็นคนให้

เวลานายผู้หญิงทำครัว มอมมันก็แอบเข้าไปอยู่ด้วย

บางทีมันก็เกะกะกีดขวาง นายผู้หญิงก็ตีเอาบ้างไล่ออกมาบ้าง

แต่แล้วมันก็กลับเข้าไปอีก เพราะมอมมันรู้ว่าถึงแม้นายผู้หญิงจะดุจะตีอย่างไร

ในที่สุดมันก็ต้องได้อะไรกินเสมอ มอมมันโตวันโตคืนจนกลายเป็นหนุ่มใหญ่

แม่หายไปจากโลกของมัน ซึ่งเดี๋ยวนี้เหลือแต่นาย

มอมไม่ได้รักนายเท่าชีวิต แต่นายเป็นชีวิตของมอม

เช้าขึ้นนายหายไปจากบ้าน มันก็รู้สึกว่าชีวิตมันว่างเปล่า

แต่มอมรู้ว่าตกบ่ายก็ต้องกลับ ฉะนั้นตามปกติ มันก็ไม่เดือดร้อนเท่าไรนัก

มอมใช้เวลาที่นายไม่อยู่หาอะไรกินบ้าง เล่นกับหนูบ้าง

บางทีหนูก็ดึงหูดึงหางมัน เล่นกับมันเจ็บๆแต่มอมมันก็ทนได้

เพราะกลิ่นของนายติดอยู่ที่ตัวของหนูเหมือนคนๆ เดี่ยวกัน

ชั่วแต่ว่าหนูตัวเล็กกว่า บางทีมอมมันก็ออกไปเที่ยวนอกบ้าน

เดินไปก็ดมกลิ่นอะไรไป กลิ่นคนแปลกๆ ที่ติดอยู่ตามทางเดิน

กลิ่นหนูที่ออกหากินตามถังขยะในเวลากลางคืน

กลิ่นหมาบ้านใกล้เรือนเคียง และหมากลางถนนทั้งตัวผู้ตัวเมีย

เมื่อมอมตัวยังเล็ก มันไม่ค่อยกล้าออกจากบ้าน

เพราะหมาอื่นๆ มันรุมกันเห่า มันรุมกันกัด

แต่เดี่ยวนี้มอมตัวโตกว่าหมาอื่น

พอออกนอกบ้านถึงหมาอื่นจะเห่า แต่ก็วิ่งหนีมอมทุกตัวไป

ในบรรดาหมาตัวผู้ในละแวกบ้าน มอมมันเคยแสดงฝีมือให้ปรากฏมาแล้ว

ไอ้ตัวไหนที่เคยเป็นที่ที่สังเกตได้ง่าย สูงเพียงระดับจมูก

ไม่ต้องก้มลงดมให้เสียเวลา เป็นต้นว่าเสาไฟฟ้าหรือต้นไม้ข้างทาง

ออกจากบ้านเดินไปก็ต้องยกขาถ่ายเอาไว้เป็นสำคัญ

แต่ถ้ามีหมาตัวอื่นมาถ่ายทับเสียกลิ่นนั้นก็เพี้ยนไป อาจถึงกลับบ้านไม่ถูก

หรืออย่างน้อยก็ต้องลำบากทุลักทุเล การถ่ายปัสสาวะรดที่ตัวอื่นทำไว้แล้ว

จึงเป็นอนันตริยกรรมของสุนัขอภัยให้กันไม่ได้

แล้วถ้าทำกันต่อหน้าก็เป็นการท้าทายกันโดยตรง

เป็นการทำลายเกียรติของหมาตัวผู้ด้วยกัน

แสดงว่าหมดความเกรงใจนับถือกัน ต้องต่อสู้จนแพ้กันไปข้างหนึ่ง

มอมมันเคยถูกท้าทายด้วยวิธีนี้มามาก แต่มันก็สู้จนเอาชนะได้ทุกตัว

บางทีมันกลับบ้านเป็นแผลยับไปตามหน้าและแข้งขา

นายผู้หญิงต้องคอยล้างแผลใส่ยาให้ หลังจากนั้นมันก็จะถูกขังไปสองสามวัน

แล้วมันก็แอบหนีไปเที่ยวนอกบ้านได้อีก

มอมมันเคยทิ้งนายไปแต่เพียงครั้งเดียวในชีวิต

เมื่อมอมแตกเนื้อหนุ่มเต็มที่ อากาศกำลังหนาว

น้ำขึ้นเจิ่งคลอง บางวันก็ท่วมพ้นตลิ่งขึ้นมา

มอมมันก็ไปหลงรักนางนวลซึ่งกำลังแตกเนื้อสาวอยู่ถัดบ้านไป ๓-๔ หลังคาเรือน

มอมหลงใหลจนสิ้นท่า ข้าวปลาไม่เป็นอันกิน

กลางคืนดึกๆ เดือนสว่าง มอมนั่งมองพระจันทร์แล้วก็หอนด้วยความวังเวงใจ

ในตอนแรกมันเพียงแต่หลบไปหานางนวลชั่วครู่ชั่วคราวแล้วก็กลับบ้าน

ครั้นต่อมาอาการรักหนักขึ้น มันก็ไม่กลับเอาเลย

เฝ้าเวียนวนอยู่แถวนั้น คอยไล่กัดตัวผู้อื่นๆ ทั้งหนุ่มทั้งแก่ที่มาตอมนางนวลเป็นฝูง

คนในบ้านเขาหนวกหู หนักเข้า เขาก็ทุบตีเอาบ้าง

เอาอิฐขว้างเอาบ้าง มอมก็ต้องทน เพราะความรักกำลังขึ้นหน้า

มอมหายจากบ้านไป ๔-๕ วัน หิวหนักเข้าก็ต้องโชกกลับบ้าน

แทนที่นายจะว่ากล่าว กลับรีบหาข้าวให้มันกิน

มอมมีอาการผิดประหลาดซูบผอมไปสัก ๑๕ วัน

แล้วมันก็กลับเป็นปกติเหมือนเก่า

น่าประหลาดที่ความรักที่มีต่อนางนวลก็หายไปด้วย

คงเหลือแต่ความรักนาย

พอตกบ่ายทุกๆ วัน มอมมันจะต้องไปหมอบคอยนายที่หัวกระไดบ้าน

ตามันจับอยู่ที่ประตูบ้าน และประสาททุกส่วนเตรียมพร้อมที่จะรับนาย

พอได้ยินเสียงเท้านายเดินกลับบ้าน มอมก็หูตั้งคอยฟัง

พอลูกบิดประตูหน้าบ้านเสียงดังเก๊ก

มันก็โผจากที่ด้วยกำลังทั้งตัวแล้วก็โถมเข้าหานาย

ดีใจเสียงเป็นที่สุดแล้วนายกลับบ้าน มันจะวิ่งเข้าพันแข้งพันขานาย

คาบข้อมือนายเลียตั้งแต่ หน้าลงมาจนถึงเท้า

ความดีใจของมอมกว่าจะสงบได้ก็เมื่อนายผลัดผ้าเข้าห้องน้ำอาบน้ำหายไป

ทีนี้มันก็มีหน้าที่ติดตามนายไปทุกฝีก้าว

ไม่ว่านายจะนั่งหรือนอนหรือจะไปทางไหนมอมเป็นต้องอยู่ข้างๆ

บางวันนายพามันออกไปเดินเที่ยวเล่นนอกบ้าน

ถ้าวันไหนได้ ออกไปเที่ยวกับนาย

วันนั้นก็เป็นวันที่มอมดีใจเอิกเกริกเป็นพิเศษ

ออกได้ก็วิ่งนำหน้าไป บางทีก็วิ่งเลยไป จนนายต้องเรียก

บางครั้งได้กลิ่นอะไรที่ข้างถนน สนใจเป็นพิเศษ

มันก็ไถลเที่ยวสูดดมกลิ่นนั้นเสีย จนนายต้องเรียกอีกเหมือนกัน

มอมเป็นหมาที่มีแต่หัวใจ และหัวใจของมันนั้นก็มอบให้นาย

ฉะนั้นมิไยนายจะสั่งสอนให้ทำอะไร มอมก็ไม่ค่อยเอาใจใส่

เพราะเมื่ออยู่กับนายมันมีแต่ความดีใจความสุข

ไม่มีปัญญาจะไปจดจำอะไรได้กี่มากน้อย

แต่ถึงกระนั้นมันก็ยังอุตส่าห์เรียนวิชาที่นายสอนให้ไว้ได้อย่างหนึ่ง

เวลาเดินไปริมคลองหรือริมบ่อ

นายจะหากิ่งไม้แห้งๆขว้างลงไปในน้ำ

มอมมันก็กระโดดน้ำว่ายไปคาบเอากิ่งไม้กลับมาให้นาย

ที่มอมมันเรียนได้เร็วก็เพราะว่ามันเห็นเป็นการเล่นชนิดหนึ่ง

บางทีนายไม่อยากเล่นเพราะมันสะบัดขน น้ำเปียกนาย

แต่มอมก็เที่ยวไปหากิ่งไม้แห้งๆคาบมาชวนนายเล่นทุกครั้งที่มีบ่อหรือคลองอยู่